Παιδιά, τα πράματα με τον Λαγοκέφαλο, δεν είναι τόσο απλά όσο νομίζαμε στην αρχή
Η εμφάνισή του δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Όλοι γνωρίζουμε ότι με την υπερθέρμανση του πλανήτη, το είδος ψαριού Λαγοκέφαλος (lagocephalus sceleratus) από την Ερυθρά θάλασσα, άρχισε να μεταναστεύει μέσω του καναλιού του Σουέζ (από το 1869), προς την Μεσόγειο θάλασσα.
Το μέγεθός του φτάνει τους 60 πόντους, ίσως και παραπάνω και το βάρος του ξεπερνά τα εφτά κιλά. Έχει χρώμα πρασινωπό με μαύρες βούλες με ασημί χρώμα προς την κοιλιά.
Έχει εμφανιστεί στη Ρόδο, τη Σύμη και την Κρήτη, αλλά η εξάπλωσή του φαίνεται να είναι ραγδαία.
Οι αρχές έχουν αρχίσει να ανησυχούν διότι οι ψαράδες και οι καταναλωτές δεν έχουν ακόμη ενημερωθεί πλήρως για την επικινδυνότητα της κατανάλωσης αυτού του ψαριού. Ήδη έχουν παρουσιαστεί δυο κρούσματα θανάτου, αφού η κατανάλωσή του προκαλεί σοβαρές παρενέργειες στο αναπνευστικό σύστημα.
Σε χώρες όπως είναι η Ινδία, η Ιαπωνία, αλλά και σε άλλες χώρες , επειδή έχουν καταφέρει να εντοπίσουν τα μέρη του σώματός του, που περιέχουν τις τοξικές ουσίες, τις αφαιρούν και μετά μπορούν να το καταναλώνουν χωρίς κίνδυνο και μάλιστα το καθιστούν ένα από τα πιο εκλεκτά εδέσματα τους, όπως το χαβιάρι και άλλα. Λέγεται ότι είναι ένα πολύ καλό διεγερτικό και προκαλεί ευεξία σ’ αυτούς που το καταναλώνουν.
Αυτό όμως στο οποίο θέλω να επιστήσω την προσοχή σας, είναι ότι σε λίγο καιρό δεν θα μπορούμε να ψαρέψουμε, λόγω της παρουσίας αυτού του ψαριού στις περιοχές μας. Ήδη έχει αρχίσει εδώ στη Ρόδο να γίνεται προβληματικός ο τρόπος ψαρέματος εξαιτίας των συχνών κοψιμάτων της αρματωσιάς μας από τους λαγοκέφαλους.
Στο προηγούμενο ψάρεμα που έκανα πριν από 10 μέρες, είχα απηυδήσει από τα κοψίματα των παράμαλλων και τις αλλαγές της αρματωσιάς μου. Είχα πάρει μαζί μου καμιά δεκαπενταριά έτοιμες αρματωσιές για καθετή και αναγκάστηκα να διακόψω το ψάρεμα λόγω έλλειψης αγκιστριών. Μέχρι να πατώσει το μολύβι έχουν κόψει και τα τρία αγκίστρια σαν αγγούρι και δεν παίρνεις ούτε χαμπάρι τι έγινε.
Προχτές λοιπόν, επειδή μου αρέσουν οι πατέντες, πήγα σε κάποιο μαγαζί για να πάρω ψιλό σύρμα και να φτιάξω αρματωσιές με παράμαλλο από ψιλό σύρμα. Στην είσοδο του καταστήματος ήταν δυο άνθρωποι (προφανώς ψαράδες) οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους. Εγώ δεν έδωσα σημασία και προχώρηση προς τον φίλο μου τον καταστηματάρχη για να τον ρωτήσω πια λύση είχε να προτείνει. Από μακριά όμως άκουσα, ότι μεταξύ των δυο πελατών, το θέμα της συζήτησης ήταν οι Λαγοκέφαλοι και τους πλησίασα για να ακούσω κι εγώ.
Λοιπόν παιδιά, η μαρτυρία αυτών των ανθρώπων ήταν συγκλονιστική. Μου έκοβαν συνέχεια τα παράμαλλα, έλεγε ο ένας. Εγώ έβαλα σύρμα και μου το έκοψαν και αυτό, έλεγε ο άλλος. Στο τέλος έκαναν κι αυτοί αυτό που έκανα κι εγώ, δηλαδή έφυγαν χωρίς να ψαρέψουν.
Πήρα λοιπό το σύρμα και πήγα στο σπίτι, σκεπτόμενος ότι μάλλον ψέματα θα έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι, άλλωστε ψαράδες είναι………
Έφτιαξα μια αρματωσιά (τριπλάρι) από σύρμα και ψιλά αγκιστράκια με τρύπα και πήγα για ψάρεμα για να βεβαιωθώ ότι είχα ξεπεράσει το πρόβλημα των λαγοκέφαλων. Στην αρχή έβγαζα κάθε φορά που έριχνα την καθετή, ένα ή δυο λαγοκέφαλους και καμιά φορά και κανένα ρουζέτι που αυτή την εποχή υπάρχουν σε αφθονία.
Δεν θα το πιστέψετε, μετά από λίγη ώρα ψαρέματος μου έκοψαν και το σύρμα και στο τέλος και τη μάνα και κατέληξα να κάνω συρτή για λούτσους με ένα ψαράκι 12 πόντων YOZURI με τρεις σαλαγγιές. Ακόμα κι εκεί χτυπούσαν τα άτιμα πλάσματα και μου διέκοπταν τη συρτή.
Συμπέρασμα: Καθόμαστε και διαπληκτιζόμαστε μεταξύ μας για το ποιος κάνει την μεγαλύτερη ζημιά στη θάλασσα, οι καλαμάδες ή οι σκαφάτοι ή ακόμη και οι ανεμότρατες και έχουμε αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους Λαγοκέφαλους, να αλωνίζουν και να καταστρέφουν το γόνο κάθε άλλου είδους ψαριού και αντιθέτως αυτοί να πολλαπλασιάζονται με μεγάλη ταχύτητα και με σχεδόν ανύπαρκτους θηρευτές.
Στο τέλος τα λίγα ψάρια που θα έχουν απομείνει, δεν θα μπορούμε να τα πιάσουμε γιατί θα μας κόβουν τα παράμαλλα και τις αρματωσιές μας οι λαγοκέφαλοι.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Χρήστος Κονταξάκης